Skip to main content

ASOCIACIÓN DE ENTIDADES CULTURAIS E DEPORTIVAS DE GALICIA

Louvamos o que louvamos más que o digno de alabanza.

— Lle Bruyere

Club de lectura Brigantium

Distribuir contido
Actualizado: fai 7 horas 23 min

Aforismos de Leonardo

Mér, 11/10/2017 - 23:30
300.- Non me ocuparei da Fisiognomónica nin da Quiromancia, porque non hai verdade nelas, simples quimeras sen fundamentos científicos.

Visita ao Pazo de Mariñán

Mér, 11/10/2017 - 00:30
O Pazo de Mariñán foi declarado Conxunto histórico artístico o 5 de outubro de 1972 e por tanto neste mes cumpre 45 anos con esta distinción.

En colaboración coa asociación Universitaria INCUDE iremos este sábado día 14 saíndo en autobús ás 16,00 dende o Centro Universitario de Riazor.

Un grupo forzosamente pequeno xa que o límite no interior é de so 25 persoas.

Agardamos que o tempo acompañe para visitar os xardins.
A cota da actividade é de 10 euros e os viaxeiros recibirán un pequeno lirbo que editamos hai anos sobre este Pazo.

O templo de Karnak

Mar, 10/10/2017 - 00:51
O templo de Karnak.

Karnak é un conxunto de construcións sacras, levantadas ao longo de varios séculos por sucesivos faraóns. O resultado é un gran número de pilóns, patios, chairas, portas, salas, obeliscos, pasadizos, etcétera, rodeado por un muro de adobe de perímetro trapezoidal. O complexo arquitectónico comezou a incrementar as súas edificacións a partir do século XVI a.C.

O templo de Amón é a construción principal do recinto de Karnak, que no seu núcleo ten a forma do amorno modelo cos seus pilóns, vestíbulo, sala hipóstila e santuario.

A este núcleo fóronselle engadindo diferentes patios, pilóns, salas hipóstilas e outros templos auxiliares, de maneira que o aspecto final é unha sucesión de edificios e complexas estruturas arquitectónicas.

Na súa zona sur comunícase co santuario de Mut, deusa da fertilidade, a través dun camiño salpicado de pilóns que conducen ao recinto externo, onde se prolonga nunha avenida de esfinxes. Paralela a esta avenida iníciase outra ruta sacra que conduce, tamén en dirección sur, cara ao espectacular templo de Luxor.

Dentro do templo, tras atravesar o primeiro pilón e un gran patio, chégase ao segundo pilón que dá paso á sala hipóstila. Considerada a máis emblemática de toda a arquitectura exipcia, foi erixida baixo os auspicios do faraón Ramsés II.

Esta sala é, en realidade, un colosal conxunto de 134 columnas de grandiosas dimensións (103 metros de longo e 52 metros de ancho) que conforman un eixo axial que divide en dúas partes a sala, creando, deste xeito, un longo e ancho corredor procesional.

O número e as dimensións das columnas crean no visitante a sensación de penetrar nun denso bosque.

O efecto está acentuado pola forma das columnas, cuxos capiteis lembran, aínda que moi estilizadas, flores de papiros cos pétalos abertos e pechados. A policromía, que na actualidade perdeuse, contribuía, sen dúbida, ao logro de tal efecto.

As salas hipóstilas representan simbólicamente a perfección da ordenación do cosmos e teñen por tanto un significado relixioso-espiritual. Constitúen, por si mesmas, un verdadeiro universo formado pola unión do terreal coa esfera do celeste, da natureza co máis sacro.

Cita

Dom, 08/10/2017 - 23:26
A preguntas embarazosas respostas anticonceptivas.

Visvy

Fragmento de Paseata arredor da morte

Dom, 08/10/2017 - 02:17
Paseata arredor da morte é unha obra de Domingo García-Sabell, nado o 8 de outubro de 1909 en Santiago de Compostela e finado o 5 de agosto de 2003 na Coruña. Foi médico, escritor, político e académico.

Caos e vacuidade son os parámetros glorificados pola plástica tanática. Onde había un home, o que hai é un esqueleto, cómpre dicir, ren. Onde había unha espléndida muller, o que hai é un cadaleito, cómpre dicir, o envoltorio de ren. Reaparecen en nós, levadas da man dos novos artistas, as vellas palabras dos vellos epitafios: cinza, silencio, ren.
Despois dun grande arrodeo, as audacias ultractuais chegan a peiraos xa coñecidos. Por baixo da alporización figurativa rosma, sarcástico e burlón, o perenne fungar da morte. A arte, pois, terá que declina-los seus propósitos. A metafísica sen palabras tampouco serve. Quedan algúns cadros excelentes. E catro textos de formal fermosura indiscutible. A paz renace. E con ela xorde outravolta a inquedanza cara ó descoñecido. 
...

Inicio Diagnóstico de morte

Sáb, 07/10/2017 - 21:58
Diagnóstico de morte
(A Diagnose of Death)
Ambrose Bierce

- Non son tan supersticioso como algúns dos teus doutores de ciencia, como ti compraces en dicir - dixo Hawver, replicando unha acusación que non fora feita - Algúns de vostedes, só algúns, confeso, cren na inmortalidade da alma, e en aparicións que a túa non tes a honestidade de chamar fantasmas. Non vou dicir máis que eu teño a convicción que os vivos algunhas veces son vistos onde non están, en lugares onde estiveron, onde eles viviron tanto tempo, quizais tan intensamente, como para deixar as súas impresións en todo o que os rodea. Sei, en efecto, pode ser que un ambiente poida ser tan afectado pola personalidade dunha persoa como para impresionar, moito despois, unha imaxe dun mesmo aos ollos doutro. Indubidablemente a personalidade impresa ten que ser o tipo xusto de personalidade e os ollos perceptores teñen que ser o tipo xusto de ollos, os meus por exemplo.
...

Irmandiña

Ven, 06/10/2017 - 00:35
No imaxinario colectivo galego os irmandiños quedaron como unha mostra do que pode facer o pobo unido. E por iso os termos irmandiños, irmandade e demais son empregados en tantas ocasións ao longo da historia.
Así diferentes seleccións deportivas galegas son alcumadas como forzas de Breogán, outro exemplo do que falamos, e tamén coma irmandiña.

Aforismos de Leonardo

Mér, 04/10/2017 - 23:21
299.- Quero facer milagres! Terás que vivir con maior estreiteza que os outros homes máis sensatos: os que pretenden enriquecerse nun día viven por longo tempo na pobreza, como ocorre e ocorrerá sempre aos alquimistas, empeñados en crear ouro e prata, e aos enxeñeiros que queren que a auga morta dea vida de continuo movemento a si mesma, ou ao solemne parvo que cre na nigromancia e nos encantamentos.

Inicio de ROBOTOMAQUIA

Mér, 04/10/2017 - 00:58
ROBOTOMAQUIA
Angel Arango

O robot das profundidades submarinas atopouse co robot escavador.

- Vin a Atlántida -dixo.

-Ah, si? E como é?

-Azul, verde, amarela, enorme. As casas e os palacios de ouro. Están intactos. Tiñan grandes pontes que unían as cidades. E as xanelas sen cristais. Os seus habitantes eran anfibios.

O robot escavador balanceó a súa cabeza chea de garfos.

-Peixes? -preguntou.

-Fillos de peixes. Vin debuxos nas paredes e tiñan escamas. Os seus rostros, con todo, eran humanos, con grandes ollos azuis, longos cabelos, dentes regulares e brancos. Eran vexetarianos. Tiñan os balcóns sementados de plantas e tamén os teitos e as avenidas e as canles.

O robot escavador encolleuse de peiraos.

...

Os templos exipcios dedicados a Ra, deus do Sol

Mar, 03/10/2017 - 00:46
Os templos exipcios dedicados a Ra, deus do Sol.

Durante o V dinastía os reis construíron unha serie de santuarios solares cos que lexitimar a fundación da dinastía que respondía, así, á reinstauración do Sol como deus do mundo, sendo os reis fillos directos deste. Durante este período foi ademais decisiva a influencia dos sacerdotes da cidade de Heliópolis, onde predominaba a teoloxía sobre Ra, deus solar.

A construción do templo de Neuserre, preto de Abusir, atende a estes principios. A partir dos restos arquitectónicos púidose reconstruír a planta do conxunto do santuario. Constaba das mesmas partes que o grupo funerario das pirámides: un templo adintelado no val, unha calzada cuberta que conducía cara a outro pórtico na zona alta e un recinto rectangular aberto ao ceo, onde se elevaba maxestuoso un obelisco. Para acceder ao obelisco debíase franquear un pasadizo, que conducía a unha capela decorada con ronseis. Tras esta chegábase á chaira ou patio. O gran patio era a zona principal, destinada ao sacrificio de animais. Con esta finalidade o chan estaba lousado e provisto de acanaladuras, que conducían o sangue cara a unhas pilas de alabastro. O centro estaba ocupado por un altar, tamén de alabastro, que se completaba con catro mesas circulares para as ofrendas. Outra zona do patio, cara ao oeste, estaba destinada aos almacéns situados en ringleira.

O obelisco era robusto e estaba colocado sobre unha pirámide truncada. De pedra tallada estaba rematado na súa punta polo piramidón. De feito, era o lugar simbólico onde se depositaban os primeiros raios solares ao despuntar o día. Os obeliscos foron interpretados como a continuación dos menhires primitivos. A esta simboloxía hai que engadir outra ligada ao Sol, enunciada por Ernesto Schiaparelli, quen creu que os obeliscos viñan ser como unha prolongación dos raios solares, concentrados no vértice do piramidón para repartirse despois sobre a terra e dotar de vida a todos os elementos da natureza.

No exterior do recinto estaba situada a barca solar, construída con adobe revestido de estuco e pintada con vivas cores. Era o vehículo utilizado polo Sol na súa viaxe polo firmamento. As barcas tiñan un gran valor simbólico e ocupaban un lugar importante en todos os templos.

Durante o Imperio Novo, Tebas converteuse no centro político e relixioso do imperio, polo que o seu tríada de deuses, Amón en primeiro lugar, xunto á súa esposa Mut e o seu fillo Khons, cobraron unha importancia excepcional. En consecuencia, o templo de Amón erixiuse como o núcleo do que dependía unha ampla rede de templos situados nas súas proximidades, nos arredores de Tebas, como os de Karnak e Luxor, e mesmo en zonas máis afastadas.

Cita

Dom, 01/10/2017 - 23:25
Aínda que eles sexan cen e nos só un, non significa que teñan razón. 

Einstein.

PERO GARCÍA BURGALÉS

Dom, 01/10/2017 - 21:45
PERO GARCÍA BURGALÉS

Don Fernando, pero mi mal digades,
quero-vos eu ora desenganar,
ca ouç'as gentes de vós posfaçar
de cavalgar, de que vos non guardades:
cavalgades pela seest'aquí
e cavalgades de noit'outrossí,
e sospeitan que por mal cavalgades.

Mais rogo-vos ora que mi creades
do que vos ora quero conselhar:
se queredes con as gentes estar,
Don Fernando, melhor ca non estades,
sinher, forçade vosso coraçón
e non cavalguedes tan sen razón,
siquer por vossas bestas, que matades.

Inicio de O CORONEL ESTOMPA

Ven, 29/09/2017 - 23:30
O CORONEL ESTOMPA
EDUARDO WILDE

Alá polo ano 1828, un destacamento de milicias, convertido en tropa de liña por obra e graza do Espírito Santo, hallábase como perdido no deserto nos confíns da República, coidando dos indios e evitando unha que outra vez as súas invasións aos campos poboados.

O campamento converteuse en fortín, e á súa sombra, como ao redor dunha igrexa, formouse unha agrupación. As persoas máis importantes desa veciñanza eran o cura, naturalmente, e dous cabaleiros, un xa de idade provecta que fora comandante, home de consello, erudito que así describía unha batalla de Xullo César como compuña un acróstico co nome da filla do xuíz de paz, no día dos seus aniversarios; moi respectado no partido polo seu saber e moi popular por aquel tino que Deus déralle para converterse en árbitro de todas as situacións. O outro, máis novo, era un garda nacional retirado que correra mil peripecias e conservaba no seu carácter os impulsos dos sempre afortunados, polo cal era moi perito en asuntos de acción tendo por riba un bo sentido práctico.

...

Xogo irmandiños de INCUDE

Ven, 29/09/2017 - 03:04
Este mes de setembro está a ser moi intenso nas probas do xogo para facelo mais entretido.
O prototipo do xogo polo de agora ten moi boa pinta.

www.irmandiños.org

Aforismos de Leonardo

Xov, 28/09/2017 - 01:20
298.- Se non permaneceu entre os homes, séndolles tan necesaria, é porque nunca existiu nin existirá xamais.

Inicio de A madura madona

Mér, 27/09/2017 - 03:15
José Lezama Lima
A madura madona

A madura madona finxía sen destreza un soño de modorra sensual. Farraluque tamén se creu obrigado a non finxir que cría na dureza de semellante estado cataléptico. Así, antes de espirse, fixo asomar polos brazos todo o escándalo das progresións elásticas da súa lombriga sonrosada. Sen abandonar o finximiento da somnolencia, a muller empezou a alzar os brazos, a cruzalos con rapidez, despois puña os dedos índices e medio de cada man sobre os outros dous, formando un cadrado, que se soldaba e rompía fronte ás proximidades da Niké fálica. Cando Farraluque saltou sobre o cadrado espumoso polo exceso de almofadas, a muller xirou para achegarse a conversar co instrumento...

O acceso ao templo

Mar, 26/09/2017 - 00:14
O acceso ao templo.

A entrada ao templo estaba presidida por dúas torres trapezoidales, situadas a ambos os dous lados da porta, que simbolizaban os dous cantiis do Nilo. Tamén facían referencia ás dúas montañas que flanqueaban o disco solar, codificadas en escritura jeroglífica como o deus no seu horizonte. Os seus muros decorábanse con relevos rehundidos.

Estas torres ou pilóns convertéronse nos elementos máis característicos dos templos. Cumprían a función de illar o santuario e marcar o límite entre o espazo profano e sagrado, constituíndo o limiar simbólico e físico que daba acceso á morada divina.

Fronte aos pilóns, flanqueando a porta de entrada, estaban os obeliscos, como sentinelas que custodiaban o acceso ao templo. A forma dos obeliscos, tallados como esveltos monólitos cuadrangulares e rematados por unha pequena pirámide dourada, o piramidón, tiña un significado simbólico. Os primeiros raios do Sol iluminaban o vértice do piramidón para despois irradiar na terra, sinalando así o lugar divino.

Tras os pilóns situábase un patio porticado que podía ser moi variado na distribución das columnas, pois estas colocábanse en dous lados ou no catro, formando un claustro. Neste caso combinábanse os capiteis en formas campaniformes que representaban un papiro aberto ou unha flor de loto sen abrir. O patio desembocaba na sala hipóstila, recinto pechado cuxa teitume, apoiada nun gran número de columnas, alzábase a dúas alturas diferentes sendo a parte central máis elevada que as laterais. O desnivel deixaba libres vans que permitían a entrada de luz na sala. No entanto, a iluminación era escasa, estando filtrada por celosías que cubrían parcialmente os vans. Tras a sala hipóstila (en ocasións había máis dunha) achábase o verdadeiro santuario formado por un conxunto de capelas. As columnas tiveron un magnífico desenvolvemento na construción adintelada exipcia, eran a evocación estilizada das plantas que crecían no rico humus achegado polo río Nilo. Os seus fustes simulaban os troncos das flores ou das palmeiras e os capiteis se policromaban con diferentes cores para distinguir follas e flores.

O teito, evocación da bóveda celeste, estaba callado de estrelas policromadas nas súas puntas con diferentes cores -vermello, amarelo ou negro-, segundo estivesen situadas en templos ou en hipoxeos.

Cita

Lun, 25/09/2017 - 00:20
Non vivo para comer, senón que como para vivir.

Marco Fabio QUINTILIANO

Fragmento de A canción do verán

Dom, 24/09/2017 - 02:13
A canción do verán é unha obra de Vicente Araguas, nado en Xuvia (Neda) o 24 de setembro de 1950, músico e escritor galego, un dos fundadores en 1968 do grupo Voces Ceibes.

De casualidade estaba aberto o camposanto que se estende, sobresaltado, case que ás orelas do mar. Unha campa, desnivelada como un pozo, que recolleu nos seus tempos mellores a unha burguesía en ascenso como denotan arcanxos e anxos de mármore e pedra, capeliñas grises e panteóns amazacotados. Hoxe, no día de agosto en que alí estabamos, seguía acollendo a quen conservaban dereitos adquiridos. E, xa que logo, aínda tiñan privilexio de repousar, ao menos temporalmente, preto de Pondal, Wenceslao Fernández, Luís Seoane, Armando Gasalla e, mágoa fora, dos que deran lustre aos seus apelidos. Un cemiterio, este de San Amaro, fermoso na súa proximidade ao mar, cuberto —ata o Xardín de San Carlos— de sombras (producidas polas paredes de nichos outos como curutos) e verdes (alon-gados, dos cipreses). Un luxo de camposanto para unha cidade de luxo, que vive e morre entre mares, fulgores de sol nas cristaleiras e verdes sombrizos en xardíns e cemiterios.
...

Inicio de Bloquistas

Sáb, 23/09/2017 - 03:10
Bloquistas
MANUEL VÁZQUEZ MONTALBÁN

De sempre foi un desafío o separar o novo do novo e asumilo como factor do histórico, é dicir como factor de progreso, desde a perspectiva de darlle á historia un sentido conducido polos homes. as  situacións históricas veñen de lonxe e van máis lonxe, pero é preciso aprehenderlas nun momento dado para comprobar o seu sentido e ver que elementos novos están a condicionar esa finalidade.

Vivimos nun mundo resultante do desenvolvemento capitalista, incluídas as súas contradicións, e  redividido a partir das consecuencias da Segunda Guerra Mundial.
...